Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Güya halkı savunuyor,
Halk boş lafla avunuyor,
Şapka düşüp kel çıkınca,
Dizin dizin dövünüyor.

Ruhlar meyilli özüne,
Sadık olmalı sözüne,
Nefsine uyan insanlar,
Bir gün dövecek dizine.

Ekmek kavgasıydı, bizi ayıran,
Diyarbekir senden, ayrılır mıydım,
Seni kem gözlerden, bendim kayıran,
Böyle elden ele, savrulur muydum.

Diyarbekir kapıları,
Çok eskidir yapıları,
Sevenin eline geçmez,
Sevdiğinin tapuları,

DİYARBEKİR'Lİ OLMAX

Diyarbekir'li olmax, nedır bılimısız,
Diyarbekır'de dogmaxnan, nüfus kağıdınan degıl,
Diyarbekir'li olmax, ne şandır ne şöhrettır,
Hele hele paranan pulla hıç degıl,

Diyarbekir'i GÖZLERİM,
ONU anmakta SÖZLERİM,
ONDAN uzakta KALMIŞAM,
ALLAH VEKİL çok ÖZLERİM.

DİYARBEKİR DİCLE NEHRİ,

DİYARBEKIR UŞAXLARI

Diyarbekır uşaxları,
Nasıl sevsın yavşaxları,
Ayaxlarında şalvarlar,
Belde acem kuşaxları.

Diyarbekir pır xweşe,
Çıma bextı vi reşe,
Ez ana dur ketıme,
Dılemın pır nexweşe.

DİYARBEKİR ŞENLENSİN

Bir yanda Şanlıurfa, öte yanında Mardin,
Kimse Diyarbekir'e, demiyor nedir derdin.

Bir yanında Batman var, öte yanda Elazığ,

Diyarbekir ceza evi, Hitler'e rahmet okutur,
Bağlasalar durmaz dev'i, hücrelerde atılmaz tur,
Ne insan var ne insanlık, çoktan çöplüğe atılmış,
İşkencelerden her nev'i, vücutta mekik dokutur,