Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ağustosun on dokuzu
Endişe duyuyor kuzu
Kırıldıkça can yakıyor
Toplumsal olan dokusu

Roci buyê bistu çar
Cejna fıtır nêzige
Mebê dınê dıbê yar
Hındık ma roci pêgre

İro roci bu çarde
Kes jı kesi ne gırde
Ki xırabi çê dıkê
Dıbêm xırabi berde

Gelmişiz yaşıyoruz başka çaremiz mı var
Her nereye el atsak her yer oluyor duvar
Garip yurdunda bile gariplik yaşıyorsa
Ağlayanı gören mi garibi duyan mı var

Çarês bi roceyê ma
Şıma verdı bo Homa
Lewnana destê gırda
Lewnana werdiyê çıma

Aralık ayının dördündeyiz
Mağdurun mazlumun derdindeyiz
Eşkiya dünyaya hükümdar olmuş
Çaresizliğin kederindeyiz

Zebeş zebeşe meye
Meben zebeş tünneye
Jı kesira xırabi
Dıbejım cari neye

Hiç kimseden yoktur farkım
Fıtrat üzre döner çarkım
Anam Havva babam Adem
İnsanlıktır benim ırkım

Ne U dönüşü var bu yolun ne de kavşağı
Basamak basamak iniyoruz baş aşağı
Ne samanı düşünen vardır ne de başağı
Artık ne kimsenin ağası ve ne de uşağı
Son durağa gelmişiz kimler bunun farkında
Sonsuza akıyoruz bu dünyanın arkında

Arayan mevlasını da belasını da bulur
Neyi nerede aradığının farkında mısın
Her kim ki aradığını bulursa mutlu olur
Kendini bir sorgula fıtratın çarkında mısın