Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ey Allah'ım beni konuşturan sen,
Emekletip sonra da koşturan sen,
Ben toprak parçasıydım bir zamanlar,
Toprağa can vererek coşturan sen.

Ağustosun on dokuzu
Endişe duyuyor kuzu
Kırıldıkça can yakıyor
Toplumsal olan dokusu

Çarês bi roceyê ma
Şıma verdı bo Homa
Lewnana destê gırda
Lewnana werdiyê çıma

Zebeş zebeşe meye
Meben zebeş tünneye
Jı kesira xırabi
Dıbejım cari neye

Yüreğimi açtım Hakka
Dedim ki Rabbim yardım et
Çaresizim diyen halka
Çareleri sen ikram et

Aralık ayının dördündeyiz
Mağdurun mazlumun derdindeyiz
Eşkiya dünyaya hükümdar olmuş
Çaresizliğin kederindeyiz

Senin benden farkın ne?
Döndürdüğün çarkın ne?
Benim ırkım insanlık,
Söyle senin ırkın ne?

İnsana yakışır insanca düzen,
Adı ne olursa olsun fark etmez.
İçinde olmasın ezilen ezen,
İnsan olan sözlerinden çark etmez.

Güneş de çekip gitti
Sanmayın her şey bitti
Çarkı felek döndükçe
Hayat bizi eğitti

Hiç kimseden yoktur farkım
Fıtrat üzre döner çarkım
Anam Havva babam Adem
İnsanlıktır benim ırkım