Babam
Tanımadığım halde
yokluğunu en çok hissettiğim insan
Belleğimde üç fotoğraftan ibarettir.
Bir
Kim bilir hangi ergen öfkeyi unutmuş alnında,
Dudağındaki kerpeten gülüşe yardım ve yataklık eden gamzesiyle.
Bir erkek gibi esrik bir kadın gibi güzel.
Kaş çatışını çaldığı sevgili, kaybını hala aramakta
Yanağında şaşkın çocukluk izleri.
Üç nefesti sana verilen
Sıcaktı—ateşten.
Soludun sen onu
okyanusun dibinde
ilkel, eski.
Kanındı—başkasının şiir dediği
Yaprak dirilir, taş gerinirken
Bu nasıl inattır ki beden
Bitevi ihtiyarlamak derdinde
Yıkımıdır ölüm, inşası ömür sürenin
Toprağa devredip telif haklarını bedenin
Ve çevirince Janus öteki yüzünü
Melek yere düşeni soruyor
Bir güvenin ölümüne ağlayan
Yağmur yağsa gözleri dolan
Çocukken boyun eğmemiş
Mahallenin omertasına
Şimdi hayatın kenar boşluğunda
Doğrudur—iyi çocuk olamadım
Sırası gelince konuşan
Susan gözlerine bakınca
Mea culpa!
Sandım ki burada değil hep uzakta
Sandım ki benim yanımda değil senin yanında
Nesin ki sen yaşamda?
yalnız sözde bir özne
Neye tapar çingene—ateşten başka?
Peki ya kızılderili—neye?
Olunabilir mi linç edilmeden aziz ya da azize?
Ve inzivaya çekilmeden peygamber?
Yalnızlığa dil uzatma!
Sahip olmakla övündüğüm tek şey
İçine tükürülmüş yemek gibi
ama yine de korkutuyor bir köşede
Hazırlıksız yakalanmak düşüncesi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!