Simya Kömür Şiirleri - Şair Simya Kömür

Uyanıyorum
Etraf karanlık nedense
Bir ışık var ama görmek istediğimi göstermiyor
Adım sesleri?
Yakın
Yaklaşıyor

Akıyorum
Koltuktan süzülüp düşüyorum
Toprağa karışamıyorum
Her yerde asfalt var
Her yer siyah
Akıyorum...

Geliyorum!
Bir yere varacağım
Çünkü ayaklarım var
Yola çıkalı çok oldu
Ama sonu görebiliyorum
Gözlerim kapalı olsa da görüyorum

Mutlu sonlar kimin içindir?
Yüzünü kırıştırmaktan öteye geçemeyen gülüşler...
Ne zaman geldiği bilinmeyen gidişi düşündüren insanlar...
Kimin içindir mutluluklar?

Yüzünü kırıştırmaya neden zahmet edersin ki?

Beni bu şehirden kurtarın
Kurtarın beni bu sokaktan, bu yerden
Çünkü buna ihtiyacım var

Gözyaşlarımı yasınıza katın
Acımı acınıza katın

Rüyalarımı terk ettiğin gün bitti bir aşk
Gözlerinde nefreti gördüğüm gün değil
Sözlerinde bir yabancıyı duyduğum gün değil

Yolun sokağıma düşmediğinde,
Yüzünü anımsayamadığımda,

Bugün bir çiçek kopardım
Kaldırımlarla işgal edilmiş sokakta hayata tutunmaya çalışıyordu
Bense onu kopardım,
O kadar anlıktı ki nasıl olduğunu anlayamamıştır bile
Onu avuçlarımın arasına aldığımda üstünde karıncalar vardı
Hepsini teker teker attım

Öyle bir hava varki sanki yeniden ordayım
Evimdeyim
Yağmurun sesi eylülün ıslaklığına karışmış
Ağaçlardan sıyrılıp penceremden içeri girmiş rüzgar

Sarhoş edici bir koku...

Gecikmeler üzerine kurulu yaşamım
Hep bir yerlere yetişmek için çırpınırım
Ama yolun sonunda her zaman geç kalmışımdır

Denizi son kez görmek isterim,
Gemiyi kaçırırım...

Kuşlara yakın semaya uzak
Yere yakın ölüme uzak
Hayat gibi tezat
Ölüm kadar sessiz
Yaşam gibi canlı ve sancılı
Bir sızı gibi kendini hatırlatan