Şimdi Şiiri - İlyas Payas

Sükûtum nefesime eş,
Yutkunmadığım an yok.
Tek hece zor gelirken,
Bak şimdi lâl olduk.

Bilmem hangi kelime,
Hangi hece, hangi harf yuttu beni.
Kim bilir hangi mânâda unuttu beni.
Bakmak kolay amma, görmek artık zor şimdi.

Gök tarladan yıldızlarken hasadım.
Yârin kakülüne bir goncadır muradım.
Kendimi kaybettiğim yerde aradım.
Kendim bana en uzun yol şimdi.

Kaf Dağı'ndan yalınayak yürüsem,
Yârin yüzünü iğne deliğinden görürsem,
Gül cemaline bin kez ölürsem,
Ölmezlerden ölmek zor şimdi.

Hayat; bir kısa, bir uzun, bir boş soluk.
Hayalin; karnı aç, kolu kırık, sesi boğuk.
Kendime dahi yabancıyım, içim bir başka buruk.
Onca kırık içinde, gel de beni bul şimdi.

Sonu nereye varır bu anlamsız yarışın,
Kendimle olan bu çetin savaşın?
Bu yolda kendim kadar yavaşım.
Yolda, yolcu da boş şimdi.

Yol da sensin, yolcu da.
Ödeyeceksin iki nefeslik borcu da.
Bir anlamın yok terazide, tartıda.
Mizanın da kıymeti yok şimdi.

Yürüdüğün yol, çektiğini dert mi sanırsın?
Varsan, varsan daha nere varırsın?
Elbet bir gün bir başına kalırsın.
Eyyûb'un sabrı ne hoş şimdi.

Kızıldeniz gibi orta yerden yarıldım.
Tecelliden bin parçaya bölündüm.
Nûh'un tufanında boğuldum.
Muhammed'im (sav), Hak'tan gelen nur şimdi...

Can dediğim canıma hâr şimdi.
Elimi attığım bir kuru dal şimdi.
Nere baksam, her gördüğüm yâr şimdi.
Hak'tan özge yâr yok şimdi...