Şımarmak Şiiri - Cüneyt Güzeliş

İki arkadaş.
Biri 13, diğeri 14 yaşında.
Bir sahil kasabasında;
Yazın denizin içi;
Kışın kıyısında.

Kış, fırtına;
Deniz bulanınca;
Fırtına da dindikten sonra;
İskele olur tam kefal havasında.

Yirmilik misina;
Bir beden kıstırma.

Yem, kuru ekmek ıslama;
Beyaz hafif sert zokada.

Bekle;
Dipten bir kulaç yukarıda;
Kefal dudakları ile emerken değil;
Yuttuğunda, çek yukarıya.

Katıldılar bir yılın sonunda;
En usta olta balıkçılarının arasına.

Yakalanan kefaller;
Yakındaki restoranlara.

Cumartesi olunca, koştular tostçuya;
Akşama leblebi gazoz, sinemaya;
Kazandıkları tüm parayla.

Derken;
Bir gün yine oltalar sarkıtıldı.
Kasabaya yeni tayin olmuş;
Bir memur da dizildi yanlarına.

Bizimkiler ustalıklarının doruğunda.
Gelen memur acemi;
Derdi;
Olmalı bir katkı akşam mutfağına.

Beklerken kefali;
14’lük misinasını çaktırmadan çekti.
Acemi yüklendi büyük bir heyecanla misinaya;
13’lük kafasını çevirip kıs kıs güldü.

Memur çok olgundu;
Hiç bir şey demedi;
Verdi çocukluklarına.

Ama öyle bir mahzun baktı ki ufka;
Kefalin ustaları, işte o bakışı;
Ve kefallere yansısını;
Hiç unutamadılar, ömürleri boyunca.