Sildim Say Şiiri - Yaren Atalar

Seni Hayatımdan Sildim Say

Ey gece,
üstüme çök…
ama acele etme.
Ayı indir omuzlarıma,
soğuk ve sessiz.
Yıldızları saydır bana,
eksildikçe içimden düşsünler.
Beni bir anda değil,
parça parça ez.
Çünkü bu kalp
bir darbeyle kırılmadı;
her hatırlayışta
biraz daha ağırlaştı,
biraz daha içeri çöktü.

Ey gece,
sen artık karanlık değilsin.
Ay, yüzünü saklayarak bakıyor bana,
yıldızlar uzaktan
hiç karışmadan izliyor.
Sen, içimde konuşmayan
ama susarak her şeyi anlatan
bir tanıksın.
Adını anmıyorum,
çünkü bazı isimler
ayın altında daha çok kanar.
Ama sen biliyorsun
kimi beklediğimi
ve kimin
bu gökyüzüne bir daha
doğmayacağını.

Seni hayatımdan sildim say,
bu cümle kolay duruyor dilimde,
ama kalbime değince
ay kadar soğuk,
taş kadar ağırlaşıyor.

Zaman akmıyor.
Zaman, içimde bir yerde
durmuş
ve kararmaya başlamış gibi.
Ay ilerliyor gökte,
ben olduğum yerdeyim.
Her saniye
biraz daha dibe çekiyor beni.
Nefes alıyorum,
ama aldığım hava
gecenin bana bıraktığı
ödünç bir soluk.
Buna yaşamak diyorlar,
ama bu yaşamak değil;
bu,
eksilmeye alışmak.

Hatıralar usulca gelmiyor.
Kapıyı çalmıyor.
Gece gibi çöküyorlar içeri.
Yıldızlar sönmüyor,
ama ben kararıyorum.
Sesini duymuyorum belki,
ama yokluğun
odanın her köşesine yayılıyor.
Bir insan gitmiş olabilir,
ama ardında bıraktığı boşluk
bir gökyüzü dolusu
ağırlık yapıyor.

Seni hayatımdan sildim say,
ama içimde
silinen ben oldum.

Ey gece,
insan ne zaman vazgeçtiğini biliyor musun?
Artık ağlamadığında değil…
ayın bile gözünü kaçırdığı
o sessizlikte.
Ben tam oradayım.
Gözlerim dolmuyor artık,
çünkü içimde
taşacak bir yer kalmadı.
Acı bile
kendine bir yıldız
bulamıyor.

Dokunduğun her yer
bende bir iz bıraktı.
O izler iyileşmedi,
kabuk bağlamadı.
Sadece sertleşti.
Şimdi kalbimde
ay ışığı girmeyen
dokunulmaz bölgeler var.
Oralara
ben bile girmiyorum.

Seni hayatımdan sildim say,
ama mezarım
hâlâ senin adını taşıyor,
üstünde sessiz bir ay,
başucunda suskun yıldızlar.

Birlikte kurulan hiçbir şey
yıkılmadı aslında.
Hepsi olduğu yerde duruyor.
Yıkılan ben oldum.
Altında kaldım.
Nefes almaya çalışırken
hatıralar göğsüme bastı.
Kimse görmedi.
Çünkü insanın
içten yıkılması
gece gibi olur;
sessiz,
tanıksız sanılır.

Ey gece,
bana sabah olma artık.
Ay gitsin,
ama karanlık kalsın.
Gün ışığı
bazı acıları daha görünür kılıyor.
Karanlıkta en azından
kimse yüzüme bakıp
“geçer” demiyor.

Seni hayatımdan sildim say,
bu bir veda değil.
Bu, hayatta kalabilmek için
kendimden vazgeçtiğim yer.

Ve eğer bir gün
bu cümleyi
gerçekten inanarak söylersem,
bil ki o gün
ayın da, yıldızların da
bende bir karşılığı kalmamış olacak.

Seni hayatımdan sildim say…