Şiir Yapay Zekâyla

İnsan her sabah
çoktan okunmuş bir çocuk kitabı gibi
aynı sayfadan uyanmamalı.

Birilerinin altını çizdiği cümlelerle
ömür geçmez çünkü.

Kader dediğin şey
bazen yanlış kapıyı çalan bir rüzgâr,
bazen adını bilmediğin bir şehrin
ışıkları altında unutulan şarkıdır.

Ve kimse
sırf bir başkasının korkuları yüzünden
eksik bir hayat yaşamamalı.

Bir kadın sadece
“olası bir gün” değildir dünyada.
Bir adam da
unutulmuş bir soyadı değildir.

İnsan bazen yolunu kaybeder,
evet.
Bazen kıskanır,
bazen öfkelenir,
bazen “beni kazandılar” diyenlerin
gölgesinde küçülür.

Ama bütün bunlar
ruhunun gerçek adı değildir.

Çünkü insan
başkalarının etiketlerinden daha eski bir şeydir.
Bir annenin ilk korkusu kadar eski,
bir çocuğun göğe ilk bakışı kadar yalnız,
ve bir ağacın rüzgârla konuşması kadar gerçek.

Kimse
seni sadece bir rol diye okuyamaz.
Hayat küçük bir tiyatroysa bile
herkes ezberini unutmuştur çoktan.

O yüzden
iyi biri olmak için
her gün kanıt vermen gerekmez.

Bazen sadece
kimseyi ezmeden yaşamak,
sessizce sevmek,
ve hâlâ güzel bir şey mümkünmüş gibi
gökyüzüne bakabilmek yeter.