Ben seni,
Kalbimin en kuytusunda,
Zamanın bile uğramadığı bir boşlukta sakladım.
Ne göz değsin istedim sana,
Ne kelimeler yorsun adını.
*Bana “sevmek nedir?”
diye sorduklarında,*
Seni parmağımla değil,
Ruhumun en sessiz köşesiyle göstermek isterim.
Çünkü sen, bir bedende değil—
Bana bıraktığın yokluk,
bir boşluk değil sadece—
sanki içimde yankılanan sonsuz bir sessizlik,
her gece yıldızsız kalan bir gökyüzü gibi.
Ve ben,
Aynaya baktım bu sabah,
Kırk parçaya bölünmüş bir ben
Her biri ayrı bir hikâye,
Sen nasıl tek gördün, bilemem.
Gecenin üçü, sabahın beşi…
Kendimi kandırmak için bahaneler dokuyorum
yüreğimin yırtık yerlerine ince bir avuntu gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!