Şiir ölülerin konuşmasıdır

Şiir ölülerin konuşmasıdır, sohbetidir delikanlıların.
Yolların birbiriyle konuştuğu gelir ansızın aklıma; gar meydanı... Yapayalnız ben, bir de kimsesiz yolculuklara çıkan trenler.
Sevgilimin gülümsemesi aşktır bana. Gözlerini anlatıp da kendimi kıskandırmam yollarda.
Çocukların acıklı yaralarını görmek, beni Yaratan'ın ağır bir ikramıdır. Uykular uyutmaz beni; evden çıkamayan çocukların gözyaşları her gece yeniden uyandırır.
Ah, şu külçe külçe merhametim... Ah, beni uyutmayan uğultular, sesler, sinsi gülüşmeler...
Kalabalıkların ahengi hiç uymazdı bana. İkindi vakitleri, gölgeler uzarken yalnızlığım büyürdü.
Mavi gömleğim sevgi taşırdı. Altı yaşındaki bir kız çocuğu bile yüzüme sevgiyle bakardı. Seninse bakışların, güzeldir uykumdan uyandırdan terleten beni rüyalardan
Konuşmalar benden duyulmaz artık. Kirpiklerim figandır, kaşlarım suskunluğun soyadıdır.
Orman yollarında sonbahar büyür. Ağlayan bir kızın masumiyeti yeniden uyandırır beni.
Benim sensin. Bir zamanlar ikimizdik.
Şairler biraz da ülkelerinden çıkamayan hüzünlerdir. Bizse, eski at arabalarının gıcırtısına sıkışmış geç kalmış yolcular..
Şiir ölülerin konuşmasıdır, sohbetidir delikanlıların...