Sığ Tiyatro Şiiri - Yusuf Berkman

Kurt, elmanın kalbinde bir mimar gibi çalışır;
Zengin sofrasında çürük olgunlukla karşılanır.
Pastanın tuzu boğazda düğüm, felsefe mi değil;
Açlık, karanlık köşede celladıyla tanışırken.

Kuş sütü yiyen kedi efendisini mi gözler
Yoksa bizim gibi o da boşluğa mı söver?
Hakikat, mırlarken tırmaladığın o yara;
Zengin provayı izler, sahnedeki oyun kara.

Fakir uzağında hayatın, ilk basamakta Durmuş;
Kırmızı bir tül beton merdivene konmuş.
Ayaklarını toplamalı, asaleti kırılgan;
Zihin çözdüğü bu sığ tiyatroda nefessiz

Kör aynada aksine küfretmek huy olsa gerek,
Beyaz atlı illüzyon hayat, erdem vakti gelince gitmek.
Utandı mürekkep boşa harcanmış ömrü yazmaya,
İnsanlık utanmadı ucuza yaşamaya; geriye sadece boşluk.