Şeymanur Ataş Şiirleri - Şair Şeymanur Ataş

Gelip geçen günler gibi,
İlerleyen saatler..
Durmaz ki zaman ansızın,
kalmak istediğin yerde
bir şelale saniyeler sanki…
Belki bir yaz yağmuruna yakalanmak,

Yine aynı yerdeyim.
Hiç gitmedim unutmadım o mevsimi,
O takvim yaprağını, o vakti.
Zaman dünyanın yılda 365 gün 6 saati.
Karın temizlediğini sandığı insan zihninde ki yeryüzü medeniyeti.!
Beyazlıklar üzerinde gezen fazlaca zahmetli kişiler.

İçimde anlamını yitiren bir kız çocuğu,
Vefasız noktalar da kalmış.
Yürümüş , koşmuş ; epey yorulmuş sanki..
Durduramadığı tek şey ,
Bulunduğu zamana çöküp kalmış.
30 yaşında kadın!

Sen onun zihninde kapanmış bir sayfa değil,
Ara sıra açıp baktığı
Ama karar veremediği kitapsın
Sen onun ellerinde ulaşamadığı roman değil,
Bütün klasikleri kapsayan
Tozlu bir kütüphanenin raflarında

Olduramamak diye bir kelime var ama ben ‘olabilirdi’ de takıldım kaldım.
Zamanın akışında öylesine senleyken , sen öylesine bendeyken
Gözlerin yıldızlı gece tablosu lakin ben karanlığa mı hayrandım ?
Bir şeylere anlam isim yüklemeden devam edemez miydi senli hayat ne kadar zorlandın ki günün tamamı 24 saat.

Ne yollar eskittim seni beklerken,
ne mevsimler geçti içimden.
Her giden biraz sen oldu,
her gelen biraz eksik senden,benden..
İki ayrı hayat.
Uykusuzluğun en sessiz yerinde;

İçimde anlamını yitiren bir kız çocuğu,
Vefasız noktalar da kalmış.
Yürümüş , koşmuş ; epey yorulmuş sanki..
Durduramadığı tek şey ,
Bulunduğu zamana çöküp kalmış.
30 yaşında kadın!