Şeyma Açık Şiirleri - Şair Şeyma Açık

Öyle bir gittin ki;
takvimler üçer beşer yaprak döktü ardından..
ben de 365 gün hiç bitmedi.
Hiçbir iklim dindirmedi kuraklığımı,
Susuzluğum hala ilk gün gibi.
Sen Aşkın en can alıcı tanımısın hafızamda,

Öyle uzun uzun anlatamam sana, sevda korkakların işi değil. Ruhumun kırılganlığını, satır satır yazdığım kaderi, buruşturup attığım günleri, izahı bulunmayan bir nedensizlik bu.Öyle uzun uzun anlatamam sana,Sevda korkakların işi değil.Duvara çarpan yankısında ses oluşumu,sanki her an..rükuda gibi belimin bükük duruşunu,selasını okuduğun kalbi diriltmenin hazzını.. öyle uzun uzun anlatamam sana,Sevda korkakların işi değil.Bir mahzenin, gölgesindeki karanlığa karşı ışık tutmanın, gündüzünde bile geceye hasret haykırmanın,olumsuzluklara inat! sonunda kavuşmak umuduyla yaşamanın,her neyse... öyle uzun uzun anlatamam sana,SEVDA KORKAKLARIN İŞİ DEĞİL.

Hazin bir kayboluş bu…
Bendeki imrendiğim sevda kuyusunda karanlıktayım.
Bir leylak kokusunda arıyorum seni,
çünkü leylak kokar sense,
hasretin en güzel kokusu.
Yüreğimi dağlayan ismin silinmez;

Sensin o; uğruna yandığım..
Oy benim uğrunda yandığım.
Gecemde, gündüzüm de adını andığım sensin o. Kalem direnir de özlemini yazmaya,
dil gönülden suskun.
Boşuna yağıyor yağmurlar boşuna,
bulutlar umutlarımdan arsız.

Bize öyle öğretilmişti; başımıza ne gelirse gelsin suçlusu olduğumuzu.
Alıştırılmıştık, inandırıldık, inandık…
Her neyse işte; kırık dallardan münezzeh bugün yapraklar dökülüyor.
Hasretinle bir hazan vakti, budanmış ağaç gibi ömrüm bu aralar.
Kökünde vuslat şerbeti, belki de bir serçenin gözyaşı gibiyim.
Anlamayanı anlatmayı bırakalı çok oldu.

Sevme beni üzüm gözlüm!
Yaşadığım coğrafyada seven sevdiğine kavuşmaz..
Meğer bir hastalıkmış aşk dedikleri anlayamadım,
ey benim ıstırabı gülüşünde sakladığım,
kuytu köşelerde yüreğimi dağlayanım sevme beni.
Gönül sahrasında yandığım, ismini andığım

Bir zamanlar sokak lambalarının ışığı yeterdi
seni hayal etmeye..
şimdilerde Demir parmaklıkların ardında yüreğim,
Ölene dek müebbetliğim sevdana.
Vuslat erme vaktidir...
Bu ayrılık soğuk nefesi ile üflüyor flütümü,

O güzel bakışın hatırına…
Ömür dediğin ne ki, ben bahtımı ateşe vermişim.
Kuş uçmaz, kervan geçmezdi; hani uykumdan düşlerimde yanında yürümüşüm.
Bir tek sözün yeter di ya aldanmama, “Ben asla…” diye başladığım sözlerimden dönmüşüm.
Kaç gece avuçlarımda biriktirdim gözyaşlarımı, bir bilsen…
Tek başıma ne savaşlar vermişim.

Sevinçten dolsun istediğim gözlerim hüzünlü bu ara,
set çektiğim kalbim hüsranda,
tutunmak isterdim merhametine
belki köhne bir kayıkta..
bilmezdim temmuz güneşinde böyle üşüyeceğimi,
görsen sanki Ocak kapıda.

Tutmuyor be usta..
kabuk tutmuyor yaralarım.
Ne Güneşler doğardı günlerine bir bilsen,
şayet görseydi içimdeki sevgimi.
Karanlığına aydınlık olur ısıtırdım soğuk kalbini,
kanıyor be usta her gün biraz daha ..