Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Yaratan nurdan bir hane bina etmiş,
Yek vucut içine emanet koymuş.
O nun adını kalp diye adlandırmış,
Dünya'da en büyük mertebe demiş...

Bu hanenin yeri marifet-i ilahiyedir.

İçimiz kan ağlarken nedir sizin derdiniz?
Acaba katillerle el ele mi verdiniz?
Asaletli milletin, asabını gerdiniz
Sahte gözyaşınıza bakar ağlar öksüzler...

İnanıp gönül veren engel tanımaz geçer,
O'nun sırrına eren,derya ummandan geçer.
Kanmaz fani Dünya'ya arkaya atıp gider,
Hak yoluna girmişse,servetten maldan geçer...

Hakka yelken açanlar yol almıştır muhakkak,

Gençliğini heba eden dostlarım,
O yılları geri alan olmadı.
Nefsani hevesi önde olanlar,
Bu alemde murat alan olmadı...

Gençliğini heba eden dostlarım,
O yılları geri alan olmadı.
Nefsani hevesi önde olanlar,
Bu alemde murat alan olmadı...

Günleri,ayları ah vah la geçti,

Ya hiç kimseye haksızlık yapılmasın,
Ya haksızlığa uğrayanın hakkı yerde kalmasın.
Ya dünyada hiçbir çocuk ağlamasın,
Ya da ağlayan çocuklar sahipsiz kalmasın…

Ya hiçbir mazlum itilip kakılmasın,

İstersen az yaşa isterisen çok,
Bu Dünya'ya bir kazıkta gel sen çak,
Doğru yaşa, iyilik yap sonu yok,
Önüne çıkacak ölüm gerçeği.

Ölüm bir gerçektir uzaklaş şerden,

Görmediğim tatmadığım bir şeyi
Yazarsam bu kadar olur arkadaş
Hayatımda hiç görmedim neşeyi
Kızarsam bu kadar olur arkadaş

Üç beş satır yazdım şair dediler

Akılsız kafayı ayaklar taşır,
Nereye git derse orya ulaşır,
Hep ezilir,hep horlanır dolaşır,
Akılsız kafayı ayaklar taşır...

Bu kafa çok ayakkabı eskitti,

Söyle sözlerini, yerli yerince,
Söz gümüşse, sükût altın denince,
Bakarlar lafına inceden ince,
Cevabın verince adam sansınlar!

Dinletmeden önce dinlemeyi bil,