Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Bahçemi hazan vurdu, soldu artık o güller
Bir hüzün gül dalında ötmez oldu bülbüller.

Suskunluk!..
Susardın ve gözlerinde başlardı gece,
Yarım kalmış kitaplarda heceler biterdi.
Alnımızda ki çizgileri gösteren kırılmış aynalardı.
Susardın, durmadan susardın ve dinlerdin..

İlkbaharım geçti, çiçeğim soldu
Şimdi ömrümüzün güz ayındayız.
Yazları kavurdu kışın dondurdu,
Hayatın çıkılmaz girdabındayız.

Sanki yüksek tepeleri yaratmış
Kibirlilik gözlerini kör etmiş,
Sanki ayrı dünya adamı imiş,
Görmesem olmuyor görsem olmuyor...

Kapanmayı farz olarak bilmeyen,
Cahillikte zirve yapanlar vardır.
Üstü ayrı, altı ayrı giyinip,
Bir garip Müslüman bayanlar vardır…

Tatlı Lisanla uyar!
Uyaracağım diye kendini âlim sanma,
Tatlı bir tebessümle tatlı dil ile uyar.
Görevin anlatmaktır, sakın nefsine kanma,
Ses tonunu ayarla tatlı lisanla uyar,

Bir tebessüm tatlı söz
Kalbe çiçek açtırır.
Gönüller huzur bulur
Sevgiye yaklaştırır...

TATLI SÖZ.
Tatlı söz güneş gibi
Kalplere huzur verir.
Sevende sevgi gibi,
Çehreleri güldürür...

Her günüm gam, kederli seni arar dururum,
Secdeye kapanınca gerçek aşkı bulurum.
İnsanlar ayrılmaya hicran diye ad verir,
Halbuki kavuşmaya çok güzel bir tat verir.

Batının maşası terör belası,
Kırk yıldır kanıyor halkın yarası.
Kandırılmış pek çok çocuk anası,
Yürekler köz oldu gözler ağladı,
Annelerin ciğerlerin dağladı…