Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Tükenmeyen arzularım var idi
İsteklerim hep beynimi kemirdi.
Bazen gülü sevdi, bazen bozkırı,
Ne mümkün gönlüme sözle anlatmak.

Hep ot gibi yaşar yararı olmaz
Fitneden, fesattan hiç geri durmaz
Toplumun gözünde itibar bulmaz
Saygıdan, sevgiden uzak olanlar!

İnancını, ilkeni çiğneyip ruhunu satma
Elini vicdanına koy biraz düşün arkadaş!
Gönlünü temiz tut ki nefretle, kinini katma,
Şefkat sevgiyle, huzurla dolsun taşsın arkadaş!

Argo sözle ar namustan bahseder,
Yüzü kızarmadan iftira eder.
Yüzü kızarmadan dönüp te gider,
Ruhuna işlemiş sırdır arsızlık…

Yaza,yaza bezer oldu katipler
Diye, diye bizar oldu hatipler
Bilmem niye nazar oldu edipler
Okuyanı dinleyeni olmuyor,

İlerici,gerici,yobaz,softa

6-Anne Çocuk İlişkisi

Hep çocuklar düşe kalka büyüyor,
Bir ah çekse annenin içi kanar.
Çocuk üşütüp te ateşlenirse,
Başucunda anne ateşte yanar.

Duygularda incelik sabırda doruk nokta
Anne kışın bir örtü, yazın, gölge sokakta.
Anne doyuran unsur. Anne sevgi kucağı,
Hep ağlayan gözyaşı evin sönmez ocağı..

Haset, hiddet, gurur sardı bedeni, benliğini,
Hoşgörü, şefkat, sevmeyi bilmiyor aptal insan.
Kalbinde şeytan besler kusar nefreti, kinini,
Günü somurtmakla geçer gülmüyor aptal insan!

Midesinden başka yoktu bir derdi bir tasası,

Nefreti, hasedi düstur edinmiş,
Etrafı kapsamış kini aptalın.
Milli ve manevi duygu körelmiş.
Koca başta beyni mini aptalın...

Belki yaşadıklarınla değil
Yaşattıklarınla anılırsın.
Ve unutma ne yaşattıysan
Elbet bir gün onu yaşarsın...