Sevmeyı severken kaybettım

Hayat bazen insanı baştan başlamaya mecbur
bırakıyor.

Bunu ilk duyduğumda sıradan bir söz gibi gelmişti.
Şimdi ise yaşadıklarımın özeti gibi duruyor önümde.

İnsan bazen bir şehri değil,
bir hayali terk ediyor.

Bazen bir insanı değil,
kendinden bir parçayı kaybediyor.

En çok da şunu düşündürüyor bana:

Sevmeyi severken kaybettim.

Birini sevdiğim için değil,
sevmeyi güzel bir şey sandığım için.

Kendimden verdim,
zamanımdan verdim,
hayallerimden verdim.

Bir gün dönüp baktığımda
geriye kalan şeyin sadece yorgunluk olduğunu gördüm.

Belki de bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
bize bir şey öğretmek için geliyor.

Ve bazı kayıplar,
ceza değil.

Yeni bir başlangıcın bedeli
Şimdi anlıyorum

Hayat bazen insanı baştan başlamaya mecbur bırakıyor.

Belki de insan,
en çok kaybolduğunu sandığı yerde
kendini buluyor.