Berzah Şiiri - Deniz Köybaşı

Dün gece yine iki bardak çay koydum.
Biri soğudu.
Dokunamadım.

Elmayı ikiye böldüm.
Yarısı masada kaldı.
Meğer insan, bazı alışkanlıkları değil;
Bazı insanları beklemeye devam ediyormuş.

Evden sen gitmedin aslında.
Sesin gitti.
Gülüşün gitti.
Sessizlik kaldı.

İnsan bazen birini kaybetmiyor.
Sadece beklemeye başlıyor.

Her kapı sesi,
İçimde küçük bir umut uyandırıyor.
Sonra anlıyorum…
Gelen sen değilsin.

Berzah oldun bana.
Ne tamamen yoksun,
Ne de dokunacak kadar yakın.

Ben burada kaldım.
Sen orada.

Ve galiba…
En ağır ayrılık,
Bir daha kavuşacağına inanıp,
Beklemeye devam etmektir.