Bugün seni daha çok sevmeye karar verdim…
Ayrılığımızın otuz dördüncü günü.
Zifiri zindanlarda aydınlığa hasret bir mahkûm gibi,
Geçen her saniye bana bir yıl kadar uzun geliyor.
Bir annenin yavrusuna duyduğu özlem gibi özlüyorum seni;
Mavi gözlerini, sarı saçlarını…
Bir bakışını, bir gülüşünü,
İçimde hâlâ yankılanan sesini.
Sevmek; ayrılığa da göğüs germekmiş,
Sevmek; sabretmekmiş sessizce.
Sevmek; insanın kendi ruhunu
Acıyla yoğurup terbiye etmesiymiş.
Ve ben…
Her geçen gün biraz daha eksilerek,
Biraz daha derinleşerek seviyorum seni.
Belki dönmezsin,
Belki bu hasret hiç dinmez…
Ama bil ki içimde taşıdığım bu sevda,
Zamanla değil, yoklukla büyür.
Bugün seni daha çok sevmeye karar verdim,
Çünkü senden geriye kalan tek şey
Sevmek oldu içimde…
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 11:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!