Şevki Çiftçi Şiirleri - Şair Şevki Çiftçi

SENİ SEVMEK EN BÜYÜK MİMET

Seni sevmek demek en büyük nimet,
Kapıda ağlayan insanlar gördüm.
Senden sonra etmem kimseye minnet,
Kapında ağlayan insanlar gördüm.

SEN KENDİNİ NE SANDIN

Sultan Süleyman'mısın
Sen kendini ne sandın.
Hiç ibret almaz mısın,
Sen kendini ne sandın.

Bir kırık kalp vardır içime baksan,
Sen mutluluk pozu ver ben ölürken.
Sayende oldum artık yerle yeksan,
Sen mutluluk pozu ver ben ölürken.

Üşüyor yüreğim temmuz da ayaz,

SEN NE AYAKSIN

Seytan mısın Melek misin.
Bilmem ki sen ne ayaksın.
Olmamışsın ham keleksin,
Bilmem ki sen ne ayaksın,

SEN OLMAYINCA

Sen olmayınca hiç kimsem olmuyor,
Allah'ım başımdan eksik etmesin.
Nasıl ne haldeyim kimse bilmiyor,
Allah'ım başımdan eksik etmesin.

S A B R E T

Ümitsizlik bir kuyu, dibi karanlık olsa da,
Gökyüzüne bakana bir yıldız düşer elbet.
Yıksa da köprüler, gönül yıkılma sakın,
Dilekler yeşerecek, sen sabret gönül, sabret.

SEN SENİ BİL SEN SENİ

Bu beden bu el bu yüz,
Yeşil mavi ela göz,
Dilindeki şirin söz,
Sen seni bil sen seni.

SERÇE

​Kapatılmış bir serçe miyim kafeste,
Bir ok batıyor aldığım her nefeste.
Geçti ömür bitti hayat yok hiç çare,
Deli gönül her gün ayrı bir heveste.

Ömür sermayesi sona ermeden,
Yağsın saçlarıma sevda yağmuru,
Şu yalan dünyada canı vermeden,
Yağsın saçlarıma sevda yağmuru

Gönül gurbet elde hasta yaşıyor.

SEVDA YOKUŞU

Yüreğimin ta içinde,
Garip bir sancı var, tarif edemiyorum.

Sevda yokuşunda oturmuşum,