Kusurlarımla Aynı Masada Şiiri - Salim D ...

Kusurlarımı saklamıyorum artık.
Çatlaklarımı sıvamadım,
kırık yerlerime
çiçekler diktim.

Biri gelip de
“Bak, yaran var,” dediğinde,
şaşırmıyorum.

Biliyorum.

Hangi geceden kaldığını,
hangi elin açtığını,
hangi suskunluğun
kabuk bağladığını da.

Eskiden
ayıplarımın üstüne
uzun gömlekler giydirirdim,
kimse görmesin diye
kendimden bile saklanırdım.

Şimdi gölgemi
yanımda taşıyorum.

Biri karanlığımı gösterip
beni korkutmaya kalksa,
dönüp bakıyorum:

“Orası benim,” diyorum,
“yolunu senden iyi bilirim.”

İnsan
kendi uçurumunun kıyısına
bir kez oturdu mu,
başkası onu
düşmekle korkutamaz.

Ben eksiklerimi
yenmedim.

Onlarla aynı masaya oturdum.
Kırıklarıma su verdim,
yaralarıma adımı öğrettim.

Şimdi biri
kusurlarımı önüme koysa
gülümsüyorum.

Çünkü insanın
kendinden saklamadığı hiçbir şey,
başkasının elinde
silah olmaz.