Sevgi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Sormayanda kalmamıştı oysa
Büyüyünce ne olacaksın diye…
‘’İnsan’’ diyemedik nedense
Çocukluk işte, akıl edemedik

Sonra zaman ansızın geldi
Sessiz bir öğretmen gibi
Dokundu alnımıza
Her yara bir harf oldu,
Her ayrılık bir ders,
Her kayıp
Gönlümüzde başka bir kapı açtı.

Gelip geçen zaman acımadan
Bir gün saçlarımıza ak düşürdü,
Bir gün dostlarımızı aldı,
Bir gün aşklarımızı susturdu.
Her kayıp, içimizde
Görünmeyen bir kapı açtı yarına

Ve gün geldi anladık:
Dünyada en büyük marifet
Çok şey bilmek de değilmiş inan
Çok şey olmak da değil...
Bir kalbi incitmeden
İncinmeden yaşamakmış meğer

İnsan olmak,
Bir başkasının acısına
Kalbinle içten dokunabilmektir.
İnsanlığa giden bütün yollar
Bir yerde birleşiyordu.
Sevgide...
Ne servet kapıyı açıyordu,
Ne şöhret,
Ne de bırakılan büyük isimler.

Kapının tek anahtarı vardı:
Sevmek.
Çünkü insan, sevdiği kadar insan;
Affettiği kadar özgür;
Bir başkasının yarasına
Elini uzattığı kadar büyüktü.

Sevmeden insan olunmazmış;
Gönül almadan
Gönüllere varılmazmış.
Şimdi dönüp çocukluğuma
Bir tek cevap bırakıyorum:
“Büyüyünce ne olacaksın?”
Hiçbir şey, önce insan olacağım.