Harften Hakikate “aşk ile Var Olan”

Kendi suretine kapanmış bir harftim,
tek başına anlamsız,
soğuk ve eksik.
Derûni bir halde
bir kelimeye dönüştüm,
sonra bir cümleye, sonra hakikate.

“İnsan nedir?” diye sordum,
yüzümü gösterdiler sadece.
Oysa ben kalbimi arıyordum,
içinde sevgi olan kalpler arıyordum.

Mukeddes duyguyu taşıyacak bir varlıktı aranan.
Kendi nuruyla yarattı Yaradan
topraktan,
bir avuç çamurdan.
Kalbe üflendi o ilahi soluktan.
Bir damla rahmet düştü yeryüzüne
ve insan var oldu..

“Seviyorum” demeyi
lütfuyla nasip etti ilahi nefesten
Bir şule düştü gönlüme o kutsal sözden
Aşkın nuru ile yoğruldum
geçtim gelip geçici hevesten.
Her zerrede O’nu buldum,
fânî oldum benlikten.
Adıyla var oldum
Sıyrıldım nefsimden.

Nuru aydınlatırken kâinatı,
adı sevgi olan emaneti bıraktı.
Umut yolculuğuna açılan ilk kapıydı,
varlığın en hakiki şartıydı:

İnsanı insanlıktan öteye taşıyan,
zamanı ebediyete çeviren,
en sıradan anı mucizeye dönüştüren,
gözün görmediği öteleri ışığa çeviren.

İçimde çöl olan ne varsa,
Rahman’dan düşen bir damlayla dirildi.
Aşkı o vakit anladım:
rahmetin sineye inen sevdasıymış.
İki ruh birbirine yaklaştığında,
Meğer kalp, ilkin Allah için atarmış.
Her atışında yeniden hayat bulduk
nebûla renklerinde süzülür olduk.
Bir damla iken ummana kavuştuk.

Bu sır dile sığmaz;
ama her atan damarda,
billur yağmur taneleri gibi
rahmet doğar.
Göğsümde bir kandil yanıyor şimdi:
fitili sabırdan, yağı hicrandan;
gücü yüce Yaradan’dan.
Ama alevi öyle saf ki
ne dumanı var
ne de karanlığa borcu..

Kalbim,
görünmeyen bir dergâh gibi;
her atışta semah döner içimde.
Anladım ki sevgi,
insanın kendinden eksilip
Hak’ta tamamlanmasıymış.
Sevgi dedikleri,
bir kalbi sevmek değil;
o kalpte olanı görebilmekmiş.

Sevgi ile olan muhabbet
bazen bir kanaryanın kanadına sığınır.
bazen kiraz ağacının tanelerinde,
hasretini çektiğin birinin kalbinde,
bazen vedaya rağmen kalabilmekte.
En çok da, hiçbir karşılık beklemeden
“Buradayım.” diyebilmekte.

Adınla sustum artık, sözüm sana varır.
Ben dediğim ne varsa, sende erir, kaybolur.
Her nefeste anladım: seven de sensin, sevilen de.
Ben sandığım bir gölge, hakikat sende.
Ateşin suyu yakmadığı o tek mucizede,
sevgi varsa, ateş bile serinler her yerde.
Benlik erir, bir damla olur vahdetin içinde.