Seven pervasız Şiiri - Murat Ülkü

Seven pervasız, sevilen yitik,
Bir türlü aşkı sevdiremedik.
Biri bal olsa, diğeri sinek,
Ne yapsak nefsi öldüremedik.

Bitmez sevdanın yılanı, çıyanı,
Karıştırdık özüyle, söyleyeni.
Ben bu yol için ölürüm diyeni,
Ne etsek ayağa kaldıramadık.

Yara derin; kaşı, kanat didikle,
Aşk vuslata ermez sözle, dilekle.
Yol almaz, ister dürt ister tokatla,
Sevmeyi bir türlü öğretemedik.

Bir ömür dediğin bir nefes kendi,
Aşkı yüreklerde dindiremedik.
Vuslatı düşleyip gurbeti yendik,
Ateşi közünde söndüremedik.

Kelime yetersiz, sözler tükendi,
Şair olmak zor zanaat efendi.
Kalem bükülürken hakikat dendi,
Gerçeği bir türlü bildiremedik.

Dert ile yoğruldu Murad’ın özü,
Hakikat yolunda bükülmez dizi.
Kaderin elinden çekince yazı,
Aşkı yüreğimize sindiremedik.