Seven Böyle Yapmazmış!!! Şiiri - Efsun Bkr

Bir kuyuya bıraktım adını, sesin yankılanmadı,
Kaç gece sabahı bekledi bu yorgun gözler, bilen olmadı.
"Beni seven böyle yapmaz" diye fısıldadı içimdeki kırgın çocuk,
Sevginin en ağır yüküymüş meğer, sessizce yok olmak.

Gidişin ve Kapanan Kapılar;
Kaç defa yarım bıraktım yarım kalan cümleleri,
Kaç defa öptüm havada kalan, sana uzanan ellerimi.
Görmedin; biriken yalnızlıklar dağ oldu omuzlarımda,
Sen hep kendi haklılığının en kalabalık tahtındaydın, oysa.
Bir "merhaba"na feda ederdim oysa ömrümün kışını,
Sen üşümeyi bıraktın, ben unuttum yazın ne olduğunu.

Sevgiye Sürülen Veda;
Sevgiydi adını koyduğum, acıtsa da bağlandığım,
Meğer en büyük sevgimiz, senden uzağa sığındığımız anmış.
Yazdığım son satırın noktası bir veda değil, bir son duadır:
İnsan bazen sevdiğinden değil, kendine kalan saygısından vazgeçer.

Ve sevgiyle yaptığım son şey...
Ne bir arama, ne bir satır yazı.
Sana bıraktım haklılığın gürültüsünü,
Bana ise bu sessiz, derin sızıyı.