Sevda... Şiiri - Hasan Belek 2

Sevda...

​Gönül tahtında sultan, hükmünü sürer her an,
Ruhumu benden alır, bendeki bu tatlı can.
Sessizce akıp giden, damarda durmayan kan,
Damla damla eriyip, ummana dolsun sevda.

​Bakışın bir muamma, çözülmez sırlar saklı,
Aşkınla mecnun oldum, yitirdim dünkü aklı.
Senin yolunda ölmek, inan ki en çok haklı,
Yeter ki bu canımı, aşkınla sarsın sevda.

​Dudaktan dökülünce, kor ateş olur sözler,
Yolunu gözlemekten, ferini döktü gözler.
Hasretinle kavrulup, küle dönüştü özler,
Her nefes bin ah ile, adını ansın sevda.

​Ne mevsime sığarsın, ne de zamana bile,
Sana olan bu aşkım, ne dille gelir dile.
Razıyım senin için, çekilen her bir çile,
Gönül bağım içinde, sararıp solsun sevda.

​Vuslatın hayaliyle, geçiyor bunca zaman,
Senden gayrı kapıda, dilemem asla aman.
Aşkın dumanı sarmış, her yanım toz ve duman,
Gözümdeki yaşları, mendille silsin sevda.

​Kalem seni yazınca, kağıtta titrer eller,
Seni her andığında, coşkun akar bu seller.
Saçının tellerine, değmesin yaban yeller,
Ömrümün her deminde, benimle kalsın sevda.

​Kul Hasan şudur sana, ey bu kalbin tek eşi,
Seninle doğar ancak, ömrümün öz güneşi.
Sönmesin bu yürekte, yanan bu aşk ateşi,
Mahşere dek benimle, bir yemin olsun sevda.

Hasan Belek
Akçay