Sevda Şiiri - İbrahim Eroğlu 2

Sevda anlatılan gibi değilmiş
Masalları gerçek sanmak’mış meğer
Kederle dolduran asıl failmiş
Kerem gibi sevip yanmak’mış meğer

Canımdan can dersin özün bilirsin
Rüzgârdan sakınır gözün bilirsin
Dildeki en tatlı sözün bilirsin
Vefasız birine kanmak’mış meğer

Deli gönlüm mecnun oldu sanırsın
Bu kalbim aşkıyla doldu sanırsın
Mutluluk bana da geldi sanırsın
Zehire ekmeği banmak’mış meğer

Aşkın’dan kor olur yanarsın belki
Yüzüne gözüne kanarsın belki
Bahar yaşıyorum sanarsın belki
Kışın ortasında donmak’mış meğer

Görmeyince aklım kalıyor dersin
Görünce bu yüzüm gülüyor dersin
Hüzünleri benden alıyor dersin
Ferhat gibi dağı yonmak’mış meğer

Çok sevsen de bazen ayrılık olur
Kolay unutamazsın kalbinde kalır
Onsuzluk aklını başından alır
Uykuda ismini anmak’mış meğer

Zalimin ağına takıldım ben de
Aşkın tuzağına çekildim ben de
Hüzün deryasına sokuldum ben de
Dertler kervanına binmek’miş meğer

Mevlâ sevenlere hicran vermesin
Benim gibi böyle zora girmesin
Eroğlu’nu daha nolur sormasın
Çıkmaz bir kuyuya inmek’miş meğer