Sevda 1 Şiiri - Hasan Belek 2

Sevda...

Zaman, bir kağıt kesiği gibi sızlıyor boşlukta,
Senin adın geçince bütün alfabeler ayaklanıyor.

Yüreğim, yerleşik hayata geçememiş bir göçer,
Sadece senin bakışlarının kıyısında konaklıyor.

​Bir sevda ki bu;

Ne mevsimlerin takvimine sığar,
Ne de cebimdeki kırık aynalara.
Gözlerin, karanlık bir denizde unutulmuş fener,
Gönül sandalım her gece o meçhul ışığa çarpar.

​Avuçlarımda birikmiş yarım kalmış dualar,
Ve saçlarının kokusuna ayarlı pusulalar var.

Sessizlik, en ağır kelime olup çökünce omuzlarıma,
İçimdeki sular çekilir, geriye sadece kurak bir hasret kalır.

​Dokunsan, bir kristal vazo gibi dağılacak sanki gökyüzü,
Öyle ince, öyle kırılgan bir sızıdır bu bendeki.

Hiçbir mendilin silemediği o kadim nem,
Şimdi ruhumun kuytularında sana açan bir gül gibi bekler.

​Sevda dediğin;

Zamana atılan o en büyük imza,
Mahşer sabahına kadar sürecek olan,
O bitimsiz, o sessiz, o kutsal yemin...

Hasan Belek
Akçay