Sessizlik Şiiri - Seyrani Göl

Gece indi,
bir yük gibi omuzlara,
siyaha bulanmış zamanın
kırık aynasında sızdı yalnızlığa.

Ay, bir mezar taşı gibi
dikilmiş göğün ortasına,
gece çökmüş ağır ağır
sessizliğin en kuytusuna.

Göl kenarında unutulmuş
bir şarkının son hecesi gibi
titriyor yapraklar,
hiç kimseye seslenmeden
gitti koca adamlar.

Uykusuzluk, bir kurşun gibi ağır,
geçiyor damarlardan karanlık.
Ne bir düş var, ne bir uyanış,
içimde büyüyor yalnızlık.

Uzaklarda bir rüzgâr esti,
eski bir hatırayı savurdu geceye.
Bir kuş kanadında kayboldu sesim,
bir yalnızlık daha düştü içime.

Kapılar var bu gecede,
üzerinde kilidi olmayan,
rüyalar var, uyansan da
bir türlü gerçeğe varmayan.

Ve sen,
bir gün dönüp bakarsın geriye,
kimdim, ne kaldı diye sorarsın kendine.
Cevap vermez zaman;
yalnızca sessizce kapanır gece.
S.GÖL