Kimi için hapis yalnız dört duvar, kilit, zincir…
İçinde tükenen ömürlerin kimine ceza, kimine eza verilmiştir.
Şu cihan zindanında mâziye matem, âtiye vehim gizlenmiştir.
Hayata tutunamayan ruhlara görünmez nice hükümler giydirilmiştir.
Oysa zindan dediğin yalnız taş duvardan mı ibaret?
İnsan özünde kaybolup kendine tutsak olamaz mı hayret?
Bileğe vurulan pranga mı daha ağır bir esaret?
Halbuki ümidin boynuna geçirilen sessiz bir zillet!
Sanma ki hürriyet yalnız açık kapılarla mümkündür.
Nice ruhlar vardır ki tutsaklığa müebbet mahkumdur.
Çünkü insan bazen kendine ilelebet sürgündür.
Ve en ağır mahpusluk, ruhun kendi karanlığına gömülüşüdür.
11.05.2026 - İstanbul
Sait KaragözKayıt Tarihi : 11.05.2026 16:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!