Sessiz Yankı Şiiri - Efsun Bkr

Diz çöktüm her gece, adını bir zikir gibi ekledim,
Seni benden değil, seni senden bile çok bekledim.
Avuçlarımda adınla kaç sabahı karşıladım da,
Ben seni O’ndan dilerken, mahcubiyeti kucağımda buldum.

Şimdi neye yanayım?
Senin bende olmayışına mı,
Yoksa en güvendiğim kapıdan boş dönen ellerime mi?
Her amin dediğimde yüreğimdeki o titreyen sızı,
Bir mühür gibi vurdu yüzüme bu onarılmaz enkazı.

Ben seni Allah’a emanet edecek kadar sevmiştim,
En emniyetli liman diye, dualarımı sana sermiştim.
Oysa şimdi alnımdaki secde izi kadar belirgin bir hüzün var;
Ben O’na yalvardım, sen beni O’na karşı boynu bükük bıraktın.

Dua her zaman bir kapı açmaktı, biliyorum,
Ama ben o kapının eşiğinde, en çok da kendimden vazgeçiyorum.
Yarım kalan bir niyazın sessiz yankısıyım artık;
Seni O’ndan dileyen kalbim, şimdi yine O’na sığınıyor, yaralı ve açık...