Sessiz Umut Şiiri - Seyrani Göl

Umut,
dilin ucunda kalan bir tat
yüreğin adı gibi,
yakın, ama tutulmayan bir şeydi.

Gelmeyecek bir sesi
her sabah yeniden
duyacakmışım gibi
bekledim.

Gün,
rengini yitirdi dudaklarımda;
gözlerim paslı bir cam gibi
yalnızlığa baka baka
karardı.

Zaman,
adımı bilmeyen bir yabancı
gibi yanımdan aktı.
Konuşmadım,
kelimelerim yorgundu;
sussam da
içimde gürültü eksilmedi.

Bir şey kırıldı bende
tam adını koyamadığım,
belki inanç,
belki de bir alışkanlıktı.

Şimdi,
beklemekten kalan bu boşlukta
yokluğun değil
kendi sesimin yankısı var.
S.GÖL