Sessiz Resital Şiiri - Kıvanç Şener

Bir mum kıvılcımında kıpırdar kıyâfetin,
Mermer ve tozlu bir taşın üstünde elbisen
Meltemde öyle dalgalanır, saçların ve sen…
Bir yıldızın ışıltısı olmuş çiçeklerin.
Birden figürlerin
Başlar müzikle sahnede kah dalgalanmaya
Kah bir de kelebek gibi nârin uçuşmaya!

Sâfî beyazlığında sanat gölge gölgedir,
Hissî hikâye sayfalarından düşen melek;
Nağmen figürlerindir, en elvâni nağmedir:
Rûyâda bir sanat gibi hülyâ benek benek.

Benzer gözün ya yavrusu ölmüş bi’ ceylana,
Benzer beyaz bi’ taşta zamansız baharlara…
Bir rengarenk ve nağmeli yelpâze ardına
Gizlendi sözlerin ki sükûnet semâlara…

Boynun da en beyaz kuğunun boynu benzeri
Yansır gözünde yerlere yağmur yağar gibi.

Bir parça gökkuşakları, bir parça bahçeler,
Bir renkli hoş geçit gibi âhûlu sahneler…
Düşler düşer düşer yere boş bir tutam düşer
Eller, menekşeler, kelebekler, esintiler…

Gözlerle rüzgarın şu seviştiği köprüde
Bir ızdırap görüp sıkışan bir beyaz yara
Başlar ya parça parça ağıttan iniltiye:
Bir bir düşer zeminlere bir şarkı, bir nota…

Bir mâvi titreyiş vuruyor aydan alnına,
Bir ayna ayçalar gibi yansır beyaz beyaz.
Bir kahverengi zar yine titrer biraz biraz.
Bir ses dekorda: Başladı bir tozlu fırtına,
Bir tozlu fırtına!..
Ser titreyen nefesleri şu topraklar üstüne,
Ser haykıran nefesleri beyzâ kefenlere!..