Sessiz Oda Şiiri - Songül Eğriöz

Gün battı...
Gökyüzü hiçbir kuşu
Kendine saklamadı...
Aynı ufka bakarken...
O uslanmaz müptezel
Sancı bana kaldı...
Mevsimler boyu suskunluk
Giymiştim oysa
Heceye sustu dilim
Kelime aramadı...
İçimdeki ölü kuşlar
Göğe havalandi
Yalnızlık... sessizlik
Kökleri toprağa,
Dalları gökyüzüne bağlı..
Dünyayla kurduğun bağı
Kendinle kuramadigin
Anda eksik kaldı...
Kalabalıklari değil,
Kendi iç sesini duy....
Orası kendi ruhuna
Yeniden kavuşan
İnsanın sessiz odası....