Sessiz İstifa Şiiri - Efsun Bkr

Herkesin heybesi dolu, sırtında kendi yükü,
Ama kimse dönüp de bakmadı aynadaki yüzüne.
Kendi kusurlarını örttü gecenin karanlığı,
Benim bir hatamı ise sermaye ettiler gündüzüne.

Ayıplar birer madalya gibi asılıyken boyunlarda,
Hiçbiri utanıp da eğmedi başını yere.
Kimi dilindeki zehri akıttı yollarıma,
Kimi vurdu eksiklerimi suratıma binlerce kere.

Sustum, içimin yangını dışarı sızmasın diye,
Gözyaşımı sakladım, akmasın yabancı ellere.
Kan kustum da "Kızılcık şerbeti içtim" dedim,
Yıkılmadım, minnet etmedim esen yellere.

Şimdi herkes kendi haklılığının sarayında,
Ben ise sabrın o dilsiz, o derin kıyısında...
Varsın onlar kusur arasın, varsın vursunlar;
Gönlümün ferahlığı yeter bu hayat kavgasında.

Ama her sabrın bir sonu, her yolun bir ufku var,
Sizin olsun o diller, o bakışlar, o sahte aynalar.
Ve artık gidiyorum; bu meydanda yerim yok benim,
Gönül yükümü yanıma aldım, bitti artık bu kavgalar.
Ardımda sadece bir sükût, bir de kırgın iz bırakıyorum,
Kimse görmeden, kimseye yük olmadan akıyorum.
Yokum artık; ne ayıbınızda ne de kusurunuzda,