Sessiz diyaloğ Şiiri - Nilgun Şirin 2

Sessiz Diyalog
Sen Ben Gibi

Sen:
Sen hiç yalnız kaldın mı?
Her şeyden uzak, sessizliğin içinde boğuldun mu?

Ben:
Evet, kaldım...
Kimsesizliğin içimi sardığı anlar oldu,
Sesim duvarlar arasında kayboldu, her şey sustu.
Bir sessizlik vardı, uğuldayan bir boşluk,
Ve ben, kendi içimde kaybolmuştum.

Sen:
Peki, gözyaşların aktı mı hiç?
Sessizce, kimse görmeden...

Ben:
Aktı, kimse bilmedi.
Her damlası yüreğime bir yara açtı,
Ama kimse dokunmadı o yaralara.
Zaten, kimse anlamaz ki bu tür acıları,
Sessiz kalan kalp, sözcükleri biriktirir yalnızca.

Sen:
İçindeki çığlıkları duydun mu peki?
O sessiz haykırışları?

Ben:
Duydum, hem de çok defa.
Bazen o kadar gürültülüydü ki,
İçimdeki feryatlardan dünya sustu.
Ama ne sesim duyuldu,
Ne de gözlerimdeki acı anlaşıldı.

Sen:
O zaman nasıl dayandın bu kadar?
Bunca yükü tek başına taşımak kolay mı?

Ben:
Kolay olmadı...
Ama yazdım, kelimelere döktüm acıyı.
Her satırda biraz daha hafifledim, biraz daha sustum.
Çünkü bazen, tek başına mücadele etmek gerekir.
Kelimeler, en büyük ilacım oldu.

Sen:
Peki, yazarken rahatladın mı biraz?
O yük hafifledi mi yüreğinden?

Ben:
Biraz...
Her kelimede biraz daha derinlere gömdüm acıyı,
Ama tamamen gitmedi, izleri kaldı yine de.
Yazmak bir kaçıştı belki de,
Ama gerçekler her zaman peşinden gelir,
Bir gün o kelimelerle yüzleşmek zorunda kaldım.

Sen:
Sence bu izler silinir mi bir gün?
Yoksa hep mi kalacak içimizde?

Ben:
Belki de kalır,
Ama onların bize kattığı gücü unutmamak gerek.
Her yara, bizi biraz daha güçlü yapar,
Her acı, yeniden başlama cesareti verir.
İzler, bizi kimseye boyun eğdirmemek için bir hatırlatıcı olur.
Her zaman hatırlatır, ama güç verir.

Sen:
Yani, dayanmalıyız diyorsun?
Her şeye rağmen yola devam mı?

Ben:
Evet,
Acı da olsa, yalnız da kalsak,
Yüreğimizdeki ışığı kaybetmemeliyiz.
Çünkü karanlık bir gün dağılır ve güneş doğar yeniden.
Her yeni doğan güneşle umutlar tekrar başlar,
Her bitişin aslında yeni bir başlangıcı vardır.
Ve biz, düşsek de, her seferinde kalkmalıyız.

Sen:
O zaman pes etmek yok, her kaybı bir kazanca dönüştürmek gerek, öyle mi?
Ya da en azından bir anlam aramak, değil mi?

Ben:
Evet, çünkü anlam her zaman sonradan gelir.
Kaybedilen her şey, bir gün yeni bir şeyin kapısını aralar.
Her düşüş, yeniden kalkmak için bir fırsat olur.
Ve sonunda, o karanlık, bir gün kaybolur,
Güneş doğar, hem de en parlak haliyle.

Şiir

Sen
Yalnız kalan bir kalbin sesini duydum,
Her adımda bir hayal, bir umut kırıldı.
Sonsuz bir boşluk, içinde kaybolduğum,
Ama yine de bir ışık var, onu ben gördüm.
Yalnızlık, bazen içini sarar ağır ağır,
Bir an bile nefes alamazsın, her şey karanlık olur.
Ama bir ışık var, kalbinde saklı,
Her düşüşte, o ışık biraz daha parlar, biraz daha büyür.

Ben
Bir yara daha açıldı içimde, sessizce,
Her acı, bir adım daha attırdı beni.
Yolumda kaybolan ne varsa, geride,
Yine de ilerlemeliyim, çünkü bu benim yolu.
Evet, her yara, bir iz bırakır kalbinde,
Ama her izde bir güç gizlidir, fark etmesek de.
Karanlıkta kaybolmak, ışığı aramak zor olsa da,
Bir gün, o ışık seni sarar, seni yeniden bulur