Sessiz çığlık Şiiri - Gece Gözlü

​Gözlerinde kayboldum,
Sen hiç fark etmedin.
Her bakışın bir şiir,
Her sessizliğin kopan bir çığlık.
​Kalbim sana gizli bir yol çizdi,
Lakin adımlarım yapayalnız kaldı.
Sevgi dediğin, o acımasız zamanın içinde,
Solgun bir gölge gibi sürüklendi.
​Hatıran rüzgârda savrulurken,
Ben hâlâ seninle konuşuyorum.
Kelimelerle değil,
Derinlerde hissettiklerimle…
​Geceyi dinliyorum usulca,
Ay ışığı düşüyor tenime.
Fakat senin ışığın eksik,
Karanlığın tam ortasında kayboldum.
​Ruhumda derin izler bırakan anılar,
Bir fırtına gibi esip geçiyor.
Ve aldığım her nefes,
Sana dair ağır bir özlem taşıyor.
​Belki bir gün döner misin,
O paslı kapıyı aralar gibi?
Fakat ben artık çok iyi biliyorum;
Sessizlik, bazen huzurun ta kendisidir.
​Ve ben artık beklemiyorum seni,
Adını rüzgârlarda aramıyorum.
Çünkü aşk;
Vakti geldiğinde bırakmayı da öğretir.
​Gözlerimde ıslak bir hüzünle değil,
Kendi yolumda yürürken güç buluyorum.
Sana dair o naif sevgiyle,
Ama nihayet özgür…
​Artık yağmur damlaları,
Yalnızca toprağa düşüyor.
Ve attığım her adım,
Kendi içimde yeni bir yol çiziyor.
​Kalbim hâlâ hatırlıyor seni,
Ama ellerim, artık kendi ellerimde.
Şu gecenin zifiri karanlığında,
Yalnızlık bir düş değil,
Vefalı bir sırdaş…
​Çünkü öğrendim ki;
Aşk sadece bir başkasında değil,
Kendi içimizde de yeşerirmiş.
Ve ben;
Hem seni sevdim, hem kendimi...
​Ve en sonunda anladım:
Özgürlük, sevdanın en sessiz çığlığıymış.