Sessiz Çarkın Gürültüsü Şiiri - Tekin Bekar

Ekranların ışığında solup, kaybolan yüzler,

Gerçekten uzaklaşan, yorgun düşmüş gözler.

Bir yanda göğe uzanan, demirden devler,

Bir yanda köklerinden kopmuş, ıssız evler,

​Zaman, bir kum saati gibi değil artık,

Hızla akan, durulmayan bir nehir; bulanık,

Herkes konuşuyor ama, kimse duymuyor,

Ruhlar kalabalıkta, yalnızlığa doymuyor,

​Dokun kalbine birinin, arafta oyalanmasın,

Belki unuttun, kırıkta olsan sen bir aynasın,

Dünya bir sahne, dekoru her an değişen,

Bizse sırrın peşinde, her adımda dönüşen,

Düşe kalka çözeriz, karışan düğümlerimizi,

Her yara anlatır, özbe öz geçmişimizi,

Sorular çoğalır, cevaplar küçülürken,

Menzil yok, kimliksizler, hedefsizce yürürken,

Tutun heyhat tutun, bir sözün ucundan,

Yankılansın gönül hisarının burcundan,

Telefonlardan yüze vuran manasız ışıklar 

Manayı arayan, sessiz yavan çığlıklar,

Bulanık bir nehir gibi, akıyor günler,

Kim haberdar ki acı çekiyor dünler,