Sessiz Bir Bankta Şiiri - Mustafa Alp

dağılmış düşüncelerim
gecenin kıyısında savruluyor,
saçlarıma takılan rüzgar
geçmişten kopup gelen bir hüzün gibi.

yorgun bir akşamın içinde
adımlarım ağırlaşıyor,
her sokak lambası
bir hatırayı aydınlatıyor istemeden.

bir bank buluyorum sonunda,
eski, sessiz, kimseye ait olmayan.
oturuyorum üzerine
sanki bütün yorgunluğum
tahtalarına sızacakmış gibi.

içimde ince bir sızı var,
adı konmamış,
ama çok tanıdık.
üzgün bir şarkı gibi
kalbimde dönüp duruyor.

dağılmış saçlarım değil sadece,
düşlerim de darmadağın.
yorgun kalbim
her atışında biraz daha yavaşlıyor.
ve ben, üzgün bir gölge gibi
o bankın üzerinde eriyorum.

gece geçiyor,
rüzgar susuyor,
ama içimdeki sessizlik
hiç bitmiyor.

çünkü bazen
bir insanın bütün hikayesi
tek bir bankın üzerinde
sessizce oturur.

Mustafa Alp
15/02/2025 05.00