Sessiz Adanış Şiiri - Mehmet Bildir

Sessiz Adanış

Ben bir kadın sevdim,
yüreği anlatılacak gibi değil, yaşanacak kadar derindi.
Elini tuttuğumda kalabalıklar susardı,
gözlerine baktığımda hayat, bana kendini açık ederdi.
O, sevmenin gösterişli hâli değildi;
o, sevilince insanın yerini bulan hâliydi.

Ben bir kadın sevdim,
kelimelerin yetmediği yerde durmayı bilen,
suskunluğuyla bile güven veren bir kadın.
Ne abartı vardı sevgisinde
ne de eksilme korkusu.
O, olduğu gibi kalmayı başarabilmişti.

Ben bir kadın sevdim,
kaşına gözüne değil sadece,
ahlâkına, duruşuna, kalbini taşıyış biçimine.
Yorgunluğum ona sığdı,
kırıklarım onda onarıldı.
Ben kendimden vazgeçmedim,
ama kendimi onda buldum.

Sevgi onda bir vaat değildi,
bir ömürlük sorumluluktu.
Ben onun yanında yüksek sesle mutlu olmadım,
ama içim hiç bu kadar sessiz huzur görmedi.

Ve şimdi bil ki;
ben seni severken bir hikâye yazmadım,
ben seni severken kendimi kaderime teslim ettim.

Mehmet bildir
06.01.2026