Sesizölum Şiiri - Yorumlar

Geceydi…
Ama öyle bildiğin gecelerden değil.
Sessizliğin bile üşüdüğü, duvarların bile insanın içine baktığı gecelerden…
Kadın, ince bir battaniyeyi iki çocuğunun üstüne çekip pencerenin önüne oturdu. Sobada ateş yoktu. Zaten üç gündür yoktu. Çocuklar uyurken daha az acıktıkları için erken yatırılmıştı. Küçük olanın dudakları kurumuştu. Uyumadan önce annesine dönüp sadece şunu demişti:
“Anne… Yarın ekmek var mı?”
Bir anne için dünyanın en ağır sorusu bazen budur.
Cevabı olmadığı halde gülümsemek zorunda kalmak…