Sesim Kalsın Şiiri - Özge Aktaş

Bir sabah uyanırsın,
şehir henüz kendine gelmemiş,
sokaklar yarım kalmış bir cümle gibi
susar.
Bir kadın geçer içinden zamanın,
elleri nasır, gözleri umut,
kimse adını bilmez
ama herkes biraz ondan olur.
Gökyüzü, yorgun bir işçi gibi
akşamı taşır sırtında,
ve bir çocuk,
henüz öğrenmemişken kaybetmeyi,
gülmeyi öğretir dünyaya.
Ben derim ki;
bir ses kalsın bizden,
duvarlara çarpıp kırılmayan,
rüzgâra karışıp kaybolmayan.
Bir ses kalsın—
adalet diye,
sevgi diye,
insan diye.
Ve biri duysun uzaktan,
“yalnız değilsin” diye
bir kalp atsın
başka bir kalpte.