Of diye başlayan günün serzenişleri hala devam etmekte...
Bir uzakta, bir yakındadır hissedişlerim.
Duyarken sesini, uzakta oluşun...
Duymayınca kalbimde seni yaşamalarım.
Gül kokardı seninleyken nefesim.
Şimdiyse yokluğunu sigara dumanıyla kapamaya çalışıyorum.
Sigaramı yakmak için,
Gazsız çakmağı Ya yanarsa
Umuduyla yakmayı dener gibi,
Sevgiden yoksun halinle
Ya severse umuduyla hep sormayı denedim,
hep yenildim.
Durma yağmur, durma.
Öyle bir huzur, öyle bir bitkinlik veriyorsun ki,
Bütün damlalar gözlerimden damlıyor gibi,
Arınıyorum sanki hüzünlerimden...
Uzaktan sev;
hani şu vücuduna dokunduğunda mikrop kapacağın bir hastayı sever gibi.
Uzaktan sev;
yanında gözlerini kapayınca, özlemine doyamadığın bir hayale sarılır gibi.
Büyüme çocuk, büyürsen üzerler.
Bir de yüzlerine gülersen insanların,
Hiç affetmeden düzerler.
Varsın desinler aşka:
Geçici bir heves
Diyenler de bilirler ki,
O olmayınca alınmıyor nefes.
İçimdeki yangından haberdar gibi bulutlar.
Söndürmek için ellerinden geleni yapıyorlar.
Sevgileri o kadar can-ı gönülden ki,
Her bir damlayı bir melekle yolluyorlar.
Bir adım yaklaştın sanki bana.
Halbuki bir tebessümdü seninkisi,
adım bile değildi,
o aşk ile göklerde buldum kendimi.
Değmedi yere,
ardından yıllardır koşan nasırlı ayaklarım...
Yalnızlık neyse de,
“Yapayalnız olmak”
Yalnızlığın dibi demek.
O zaman,
Ne gözün saate dalar,
Ne de
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!