Sert Nakış Şiiri - Kasım Kobakçı

Her verdiğin izninle,
Koparıp alırdı, bir kısmını daha,
Yıpranmış, inanç giysisinden,
Çözüldü kirpiğinin iplikleri, her daldığın düşten,
Bir şafakla sürdü gün daima, artıklarını boşaltırken.
*
İlerledin bir buluta,
Bir bulut ki, bilinen,
Öldüremezdi o semayı,
Kefen misali zira, yedi ama sarardı,
Gözlerinin lacivertini,
Ve silerdi yüzünden, tüm sülüs izlerini,
O yavaşça açılmış, güneşliklerini.
*
Hani aniden, fırlatıp fırlatıp,
Bir öğleden sonrasında, başının şapkasını,
Salınırdı, geniş bir merhaba gibi ,
Yüzünde keder,
Bir çamur birikintisi kenarlarında dönerdi.
*
Bir kez daha söyleyemezdi ki,
Beyazlaşmış saçlarına kendini,
Alnında nar gibi bir ay.
*
Ah! ellerini nereye bıraksan,
Ah! nereye bıraksan elindeki her şeyi,
Çağlayan bir pınar, musluğu arızalı,
Yürüyemez fesleğen çiçeğine,
Bir kez daha, bir damla su.
*
Akşam terasının üstünde,
İyon sikkeleri, saklı altında.
*
Bir ürpertiden toplasan, tutsağın ceplerini,
Bir titremenin, cığıldama sesini,
Ve sessiz kalmış olsa, küf tonu.
*
Ah! neyi koysan,
Ah! neyi koysan,
Ah! içinin eski çekmecelerine, hangi tonu.
*
Bir daha gelmezdi ki gençliğin,
Düzgün bir bezin sert nakışından.