Sert bir poyraz Şiiri - Dağlar Özügüç

Rahvan atlar koşturuyor çayırlarda
Sert bir poyraz esiyor tepelerden
Yüreğimde çırpınan minik bir kuş sesi
Yüksek kaldırımlarda,senden dökülen
İzleri çöpçülerden kurtarma telaşı
Biz ne mehtaba yaslandık
Nede güneşte yandık
Şimdi vuslatı arıyor yorgun gözlerim.
Neredesin?
Şüphe aklı uykusundan uyandırır
Şimdi bütün yollar çıksa avuçlarına
Özlemek içten içe kül eden bir yangın
Seni sevmek geçmişten gelen mirastır
Sana yazılmış her mısra bir İlan-ı aşktır
Yazdığım şiirin en anlamlı kısmı sensin
Yüreğimden yükselen dokunaklı sessin
Kabullenişim tamamiyle asaletimdendir
Yüzün, karanlığa dalmamış bir sabah gibidir
Gözlerindeki gülüşü özlemekte bir şeydir