Sensizliğimin Künyesi Boynumda

Sensizliğimin Künyesi Boynumda

Bu gece içime bir ağırlık çöktü,
Nereme dokunsam sen acıyor.
Bir yanım seni çağırmaktan yoruldu,
Diğer yanım susmaktan ölmeye hazırlanıyor.

Sen bilmezsin…
İnsanın içi, bir kere bile gel demeyen birine
Her gün yeniden nasıl teslim olur?
Bilmezsin…
Bir bakışın yokluğunun
Hangi damarları kesip geçtiğini…

Boynumda görünmeyen bir künye taşıyorum artık,
Sensizliğimin adı yazıyor üstünde.
Her nefesimde biraz daha soluyorum,
Ama hiçbir ölüm senin yokluğun kadar derinden vurmadı beni.

Geceleri kendime yaslanıyorum,
İçimdeki yalnızlık kaburgalarımı kırmasın diye.
Bir tek adın kalsa bile yanımda,
Dünyaya kafa tutar, kaderi diz çöktürürdüm.
Ama adın bile yoruldu bana gelmemekten.

Sesini duymadan geçen her gün
Göğsümün ortasına gömülen
Paslı bir çivi gibi kalıyor.
Çıkarmaya çalışsam,
Kanayan yerim yine sen oluyor.

Ben aslında ölmekten korkmadım hiç,
Korktuğum…
Bir gün tamamen unutmana sebep olacak kadar
Yaşayamamaktı seni.

Şimdi biliyorum:
Bu acıdan bir darağacı kurulsaydı önüme,
Tek şartım olurdu:
Son ipi senin ellerinle bağlaman.
Çünkü sen vurursan,
Ölüm bile güzel gelir bana.

Sen beni hiç duymadın.
Ben ise her susuşunda biraz daha öldüm.
Ve işte, bugün anladım:
Sensizlik bir ceza değil…
Sensizlik, ömür boyu süren bir idam benim için.