Sensiz Oda Şiiri - Namık Ant Benson

Sensiz odam nefes almaz, karanlık,
Duvarlarda yankı olur sessizlik.
Adın düşer gecelerden kalbime,
Her an biraz daha büyür eksiklik.

Saat durur, zaman küser bana hep,
Bir tek senin gidişindir gerçek.
Yatağımda boşluğun üşür durur,
Üstüme çöker ağır bir yalnızlık.

Pencere ağlar rüzgâr değdikçe,
Perde bile titrer sensiz gecede.
Bir ses beklerim kapı eşiğinde,
Gelmez bilirim, yine de beklerim.

Sensiz odam bir mezar sessizliğinde,
Anılar diz çökmüş her köşesinde.
Dönsen bile artık aynı olmaz,
Çünkü sen gidince ben de gitmişim.