Senle biz.

Senle biz.!!
Binlerce şiire sığmış,
Yüzlerce mısraya dokunmuş,
Milyonlarca duaya karışmışken…
Adımız her cümlede biraz eksik,
Her temennide biraz yarım kalmışken;
Dile gelmişiz ama
Hiç tamamlanamamışken…
Bir fotoğraf karesine sığmamış,
Zaman karşısında omuz omuza duramamış,
Aynı anın içinde
Aynı gülüşü donduramamışken…
Yaralarımızı üst üste koymamış,
Hangimiz daha çok kanıyor diye
Birbirimize bakamamış,
Aynı acıya
Aynı yerden tutunamamışken…
Göz göze gelip
Kirpiklerimizi ıslatmamış,
Bir bakışla
Her şeyi anlatamamışken;
Parmak uçlarımız dokunmamış,
Tenimiz birbirini tanımamış,
Ama yokluğun
İçimize kadar sızmışken…
Sence biz.!!
Bir vuslata sığar mıyız?
Geç kalınmış bir kavuşmaya,
Adı konmamış bir “nihayet”e…
Bir okyanusa sığar mıyız?
İkimiz de derinken,
İkimiz de taşarken,
Birbirimizi boğmadan…
Bir dala sığar mıyız?
Kırılmayacak kadar güçlü
Tek bir ihtimale…
Bir elmaya sığar mıyız?
Ortadan bölünmeden,
Bir yarısı çürümeye bırakılmadan…
Bir ömre,
Bir hayata sığar mıyız?
Yoksa biz,
Hep sığamayanların
Sessiz hikâyesi miyiz?
“Bir gün kader müsaade ederse!”
Diyorum ya…
Aslında biliyorum;
Bu yaşamak ağrısına
Ancak bağrına sığınarak
Dayanabilirdim.
Şimdi sen yoksun ya…
Kader suskun,
Zaman acımasız.
İçim üşüdü…
Bir mevsim gibi değil,
Bir yoksunluk gibi.
İçim…
Adını senden alan
Bir soğuk şimdi.
@dressiz mektuplar ✍️✍️@dsız.
Zeynep