Seni Seviyorum Şiiri - Halil Kumcu

Seviyorum seni.
Uzun uzun anlatıyorum sevdamı,
Ruhuma, aynanın karşısında.
Camda seni görüyorum,
Umursamazmış gibi
Geçip gidiyorum oradan.

Sızlıyor içim, için için...
Dönme dolap gibiyim,
Dönüp duruyorum.
En çok her gün görüp de seni,
"Seni seviyorum" diyememek,
Ellerinden tutamamak,
Gözlerine doya doya bakamamak,
Kalbinde kaybolamamak...
O koyuyor, taşıyamıyorum.
Aşkın ağır geliyor kalbime,
Anlayamıyorum.
Anlatamıyorum.
Anlatamıyorum bunu,
Kendime, yüreğime...

Oysa ateşin çoktan yaktı beni.
Deryanda boğuldum.
Uykusuz gecelerde nefessiz kaldım.
Ellerimi uzattım, sen yoktun.
Ben seni seviyorum.
Ben seni çok seviyorum.
Seni...

Bilirim, kalbimi...
Artık sen oradasın.
Neylesem, ne yapsam,
Bu ateş sönmez.
Gençliğimin baharında da böyle yanmıştı.
Ben seni seviyorum.
Sen bunu bilmiyorsun.
Belki de hiç bilmeyeceksin.
Olsun...
Ben seni seviyorum ya...

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bak kardeşim, insan en çok söyleyemediği “seviyorum”la yaşlanır.
•Aynaya anlatılan aşk, kalbe gömülen en ağır sırdır.
•Dönme dolap gibi dönüp duruyorsun ya, sebebi belli: çıkış yok.
•Gençliğin baharı bile geçer ama bir bakışın ateşi geçmez, anlıyor musun?
•Sen seviyorsun ya… dünyanın bilmesine gerek yok; cehennem zaten içinde kurulmuş.

22 Eylül 2013 / Saat: 9:50 / Pazar / Bartın